Een branding fotoshoot die over meer ging dan foto's
Isabel gaf me een knuffel terwijl ik mijn camera nog in mijn handen had.
Ze had nog geen enkele foto gezien. Geen preview. Geen eerste selectie. Niets.
We stonden gewoon in haar atelier te praten.
Een atelier dat ze trouwens voor mijn komst eerst nog van LEGO had moeten bevrijden. En eigenlijk vertelt dat misschien al het halve verhaal.
Ik fotografeerde haar in haar atelier in Heist-op-den-Berg voor Rebel Brands, maar dit soort shoots gaat voor mij zelden alleen over nieuwe beelden voor een website of sociale media. Soms kom ik ergens binnen om een bedrijf te fotograferen en blijkt er vooral een mens voor mijn lens te staan die opnieuw iets van zichzelf aan het opnemen is.
Eerst moest de LEGO eruit
Isabel begon net wat uit haar moederschapsrust te komen (op haar gekozen tempo). Haar atelier was de maanden ervoor niet alleen meer de plek geweest waar ze ringen maakte en koppels begeleidde om hun eigen trouwringen te maken.
Er werd vooral gespeeld. Er lag LEGO. Het leven was er gewoon tussendoor gekropen.
Dus voor ik kwam fotograferen, had ze eerst alles weer moeten opruimen. Haar werkbank vrijmaken. Haar materiaal bovenhalen. Haar plek opnieuw klaarmaken om te doen wat zij doet. En nee, ik ga daar nu geen groot verhaal van maken over hoe symbolisch dat allemaal is.
Maar kom.
Een atelier vol LEGO leeghalen om daarna opnieuw achter je werkbank te gaan zitten na maanden moederschapsrust?
Daar hoef ik niet veel meer aan toe te voegen.
Jouw ondernemersverhaal is er gewoon al
Dit was gelukkig geen laptop-met-koffietas-brandingshoot
Brandingfotografie heeft soms nogal een imago.
Laptop open. Mooie koffietas ernaast. Nog even heel spontaan lachen naar een scherm waarop waarschijnlijk gewoon je mailbox openstaat. Niks mis mee. Maar niet wat ik doe!
Want ik zou daar zelf na ongeveer zeven minuten compleet op uitgekeken zijn.
Bij Isabel viel er veel meer te zien. Haar gereedschap. Half afgewerkte stukken. Ringen. Dingen die ze bewaard had. Quotes die ergens aan de muur hingen. Kleine sporen van waar ze haar inspiratie vandaan haalt. Alles in die ruimte vertelde iets over haar. Niet omdat ze het speciaal voor mij had klaargezet. Omdat het er gewoon was.
En dat is waar ik bij Rebel Brands veel liever naar zoek.
Geen klassieke branding fotoshoot waarbij we een ondernemer een versie van zichzelf laten spelen, maar documentaire brandingfotografie: hoe jij echt werkt, op de plek waar je bedrijf gebeurt. Vanuit Heist-op-den-Berg fotografeer ik zo ondernemers en makers in Antwerpen, Vlaams-Brabant en daarbuiten.
Niet: hoe kunnen we jouw bedrijf er professioneel laten uitzien? Maar: waar zit jij hierin? Wat pak je zonder nadenken vast? Wat ligt altijd op dezelfde plek? Welke handeling doe je al zo vaak dat je niet eens meer beseft dat ze bijzonder is? Wat hangt er aan je muur omdat je er zelf iets aan hebt?
Ik hoef je niet drie keer dezelfde beweging opnieuw te laten doen. Als ik ze mis, heb ik pech. Doe maar gewoon verder.
Ik kwam fotograferen wat Isabel maakt
Dat dacht ik toch. Ringen dus.
Maar bij Isabel is het niet eentje aanduiden, bestellen en klaar. Het is vijlen, passen, nog wat vijlen,... Waarschijnlijk ergens vloeken. Opnieuw proberen. Tot er uiteindelijk iets rond je vinger zit dat je hopelijk nog heel lang draagt.
Dat wilde ik fotograferen. Haar handen. Het materiaal. Hoe zo'n ring ontstaat. De plek waar dat allemaal gebeurt. Maar ergens onderweg merkte ik dat ik iets anders aan het fotograferen was.
Niet alleen wat Isabel maakt. Ook dat ze weer aan het maken is. En dat verschil is klein, maar voor mij zat daar die hele shoot in.
En toen begon Isabel te vertellen
We praatten over haar werk. Over opnieuw beginnen. Over haar kinderen. En daar gebeurde iets vervelends. Ik herkende mezelf. Heel hard zelfs.
Want ik wilde zelf ook nooit dat mijn kinderen alleen zagen dat mama 's morgens vertrekt omdat ze nu eenmaal moet gaan werken.
Ik wil dat ze mij ook zien prutsen. Proberen. Veel te veel ideeën tegelijk hebben. Iets beginnen waarvan ik absoluut niet weet of het gaat lukken. En toch denken: we zien wel.
Ik denk dat Little Rebel Moments daar voor een groot stuk vandaan komt. Niet uit een perfect ondernemersplan. Eerder uit het nogal hardnekkige gevoel dat ik mijn dagen niet wilde vullen met iets alleen omdat dat nu eenmaal de logische volgende stap was. En misschien raakte Isabel me daarom.
Haar kinderen zien haar natuurlijk als hun mama. Met LEGO op de vloer en alles wat daarbij hoort. Maar ze zien haar ook hier. Aan die werkbank. Met een brander in haar handen. Een idee in haar hoofd. Iets dat nog niet af is voor haar neus.
En ik vind het eigenlijk behoorlijk schoon dat daar nu foto's van bestaan. Niet alleen foto's van mama met haar kinderen. Maar ook foto's van wie mama is wanneer ze iets maakt dat helemaal van haar is.
EN VERDORIE...
Dat je het mag tonen!
Misschien was het daarom
Ik weet eigenlijk niet exact waarom Isabel me die knuffel gaf.
Misschien omdat ze zich gezien voelde. Misschien omdat ze zelf pas op dat moment besefte wat het betekende om daar opnieuw te staan. Misschien was ze gewoon content dat ik geen foto's had gemaakt waarop ze lachend naar een laptop zat te kijken.
Kan ook. Ik heb het haar niet gevraagd. En misschien hoeft dat ook niet.
Want ze had nog geen enkele foto gezien. Dat vind ik nog altijd het strafste eraan. Er was nog niets om goed te vinden. Alleen iemand die een tijdje niet aan haar werkbank had gestaan en er nu weer stond.
Tussen haar gereedschap, haar inspiratie, haar half afgewerkte werk en waarschijnlijk ergens nog één verdwaald blokje LEGO.
Ik dacht dat ik die ochtend kwam fotograferen wat Isabel maakt. Achteraf denk ik dat ik vooral heb gefotografeerd dat ze weer aan het maken was.
En verdorie. Als je kinderen mogen zien hoe sterk en mooi jij bent, dan mag de rest van de wereld dat misschien ook wel zien. Dat is voor mij Rebel Brands.
Documentaire brandingfotografie voor makers en kleine ondernemers die geen zin hebben om een merk te spelen voor de camera. Niet doen alsof je bedrijf groter, strakker of professioneler is dan het echte leven. Net dat echte leven meenemen. Omdat daar meestal het interessantste stuk zit.
