Fresh 48h of newborn?
Wat is jouw juiste moment?
Zwanger zijn is niet alleen dragen. Het is ook verdragen
Hun meningen. Goedbedoelde adviezen. En "mooie" verhalen.
Over wat je moet doen, of net niet. Over opvoeding en wat komen gaat. Over bevallen. Over hoe jij je herinneringen moet bewaren. Zwangerschapsfotografie, geboortefotografie, Fresh 48h, newbornshoot,... Alles komt voorbij. Alles lijkt belangrijk.
Alles lijkt een keuze die iets over je zegt. Terwijl je lichaam iets ongelofelijks doet. Misschien zit je hier niet omdat je twijfelt. Maar omdat je bang bent om jezelf weer niet eerst te zetten. Omdat je voelt hoe snel je beslissingen laat kleuren door wat verwacht wordt.
​
Omdat je deze keer niet wil terugkijken en denken: ik heb het weer laten gebeuren. Misschien wil je geen perfecte foto’s. Misschien wil je jezelf gewoon eens serieus nemen. Zien wat je lichaam kan. Erkennen wat dit van je vraagt. Zoeken is dan geen onzekerheid. Het is verzet. Een poging om je eigen stem te horen onder al dat lawaai.
​
Deze blog is er niet om je uit te leggen wat je moet kiezen.
Wel om ruimte te maken voor iets wat vaak ondergesneeuwd raakt: jij!
​
Er bestaat geen juiste timing voor herinneringen. Wat voor jou klopt, is genoeg.
Het perfecte moment voor een shoot bestaat niet
We doen vaak alsof het juiste moment iets groots is. Iets dat je voelt aankomen. Iets magisch. Alsof het zich aandient met een duidelijk signaal: nu.
​
Maar zo werkt het zelden. Die ene foto die je kent uit National Geographic? Dat iconische beeld dat perfect getimed lijkt? Dat is geen magisch moment dat zich netjes kwam aanbieden. Dat is iemand die keek. En op een bepaald moment besloot: nu druk ik af.
​
Niet omdat alles perfect was. Maar omdat dit het moment was dat er was. En dat geldt ook hier. Het juiste moment om herinneringen te bewaren is geen vast punt in de tijd. Het is geen emotionele piek. Geen checklist die afgevinkt moet zijn. Het is een keuze.
Jouw keuze!
Een heel menselijke beslissing, genomen midden in het leven. Soms is dat moment rauw. Met wallen, rommel en hormonen. Soms is het rustiger. Wanneer je lichaam wat geland is en je hoofd weer ademruimte heeft. En soms voelt geen enkel moment juist. Ook dat is eerlijk.
​
We maken het vaak groter dan nodig. Zwaarder dan het is. Alsof je moet wachten tot alles klopt om te mogen bewaren. Maar herinneringen ontstaan niet omdat alles op zijn plek valt. Ze ontstaan omdat jij beslist: dit mag blijven. Niet groots. Niet perfect. Gewoon echt.
​
Wat telt, is dat jij op dat moment kon zeggen: dit is van mij.
Wat is het verschil tussen Fresh 48h en newbornfotografie?
Het zit niet in de foto, maar in het moment.
Als het perfecte moment niet bestaat, waarom zijn er dan verschillende manieren om herinneringen te bewaren? Wel omdat niet elke mama/gezin zich hetzelfde voelt, en omdat niet elk moment hetzelfde vraagt. Sommige momenten vragen om nabijheid, andere om afstand. Soms is er een duidelijke drang om vast te houden wat er net gebeurt is, soms is er vooral nood aan tijd om te landen.
​
Een Fresh 48h ontstaat vaak vanuit het gevoel dat dit niet mag voorbijgaan zonder gezien te worden. De eerste uren samen, de onwennigheid, de stilte die tegelijk luid kan zijn. Alles is nog open, onaf, ongepolijst. Het zijn beelden die niet proberen mooi te zijn, maar eerlijk. Voor sommige mama’s voelt dat juist. Voor anderen is dat te veel, te snel, te dicht op de huid.
​
Een newbornshoot vertrekt meestal vanuit een andere behoefte. Niet uit urgentie, maar uit rust. Uit eerst even mogen zijn, herstellen, wennen. Uit het verlangen om pas te kijken wanneer lichaam en hoofd weer een beetje dezelfde taal spreken. Dat wachten is geen uitstel. Het is een vorm van zorg.
​
​Het ene is niet beter dan het andere. En geen van beide is bewuster. Het zijn geen tegengestelden, maar antwoorden op verschillende noden. En die kunnen verschuiven. Wat eerst te intens aanvoelde, kan later precies zijn wat je wil koesteren. Wat eerst dringend leek, mag soms vertragen.
​
Daarom werkt vergelijken alleen als je niet focust op wat het is, maar op wanneer het voor jou klopt. Niet hoe snel, niet hoe intens, niet hoe bijzonder het eruitziet, maar wat jij op dat moment kan dragen. Wat voelt als vasthouden, en wat als forceren.
​
En soms is het eerlijke antwoord: nu niet. Ook dat is geen gemiste kans, maar een keuze die evenveel respect verdient.
Kies bewust wat bij jou past
Na alles wat je net gelezen hebt, gaat het minder over wat juist is, en meer over wat bij jou past. Niet in theorie. Niet in hoe het “zou moeten”. Maar in hoe jij beweegt, voelt, beslist.
Dus in plaats van nog meer uitleg, stel jezelf dit eens voor. Niet om een perfecte score te halen. Gewoon om te kijken waar je spontaan naartoe neigt.
​
Lees de zinnen hieronder.
Kies intuïtief wat het dichtst bij je ligt.
​
Wanneer ik denk aan de eerste uren na de geboorte…
A. Dan voel ik: dit wil ik niet laten passeren. Hoe rauw ook.
B. Dan voel ik vooral dat ik eerst wil landen. Dat alles nog van ons mag zijn.
C. Dan voel ik eigenlijk geen drang om dit vast te leggen. Ik wil gewoon zijn.
D. Dan denk ik minder aan die eerste uren, en meer aan het verhaal dat zich over weken of maanden ontvouwt.
​
Het idee dat iemand meekijkt in die periode voelt voor mij…
A. Natuurlijk. Als het stil gebeurt, voelt dat juist.
B. Intens. Ik wil eerst mijn eigen ritme vinden.
C. Overbodig. Sommige momenten zijn alleen van ons.
D. Logisch, maar niet in één moment. Ik zie eerder iets dat groeit in de tijd.
​
Wat ik later wil terugzien in beelden is vooral…
A. De echte start. Onwennig. Eerlijk. Precies zoals het was.
B. De rust die terugkwam. Het moment waarop alles wat zachter werd.
C. Misschien niets. Misschien is het genoeg dat ik het beleefd heb.
D. Een reeks momenten die samen ons verhaal vertellen, niet één hoogtepunt.
​
Koos je vaker A?
Dan ben jij waarschijnlijk iemand die niet wil wachten tot alles mooi of rustig is. Jij voelt waarde in het begin zoals het is: ongefilterd, een beetje chaotisch, maar echt. Jij bent niet bang van intensiteit als ze eerlijk is. Een Fresh 48h sluit vaak aan bij dat gevoel. Niet omdat het sneller moet, maar omdat jij het begin wil eren zoals het zich aandient.
​
Koos je vaker B?
Dan ben jij iemand die eerst wil ademen. Die haar lichaam en hoofd tijd gunt om samen te komen. Jij voelt snel wanneer iets te veel is, en je respecteert dat. Voor jou is wachten geen uitstel, maar zorg. Een newbornshoot past vaak beter bij dat tempo. Niet later omdat het moet, maar later omdat het dan klopt.
​
Koos je vaker C?
Dan ben jij iemand die sterk genoeg is om te zeggen: misschien hoeft dit niet. Jij voelt geen druk om alles tastbaar te maken. Voor jou zit waarde in het beleven zelf. En als geen van deze vormen nu goed voelt, dan is dat geen gemiste kans. Dat is trouw blijven aan jezelf.
​
Koos je vaker D?
Dan denk jij minder in één moment en meer in een verhaal dat groeit. Jij ziet herinneringen als iets dat zich ontvouwt, niet als een losse piek. Voor jou kan een reeks of The Series veel natuurlijker aanvoelen, niet één keer vastleggen, maar samen een hoofdstuk bouwen.
​
Misschien kies je iets. Misschien kies je niets. Misschien kies je later. Maar als je voelt dat je het fijn zou vinden om dit niet alleen uit te zoeken en wil je dit concreet zien? Dan kan je bij mijn Rebel Moments zien hoe ik werk. Geen standaardformules. Gewoon momenten die mogen bestaan zoals ze zijn. En als je gewoon even wil aftoetsen zonder dat er iets vastligt, dat mag ook.
Misschien denk je er in 5 jaar anders over (en dat mag)
Als ik terugdenk aan mijn eerste zwangerschap, zie ik hoe stil ik was.
Niet omdat er iets misging. Alles liep goed. Mijn lichaam deed wat het moest doen. Mijn baby groeide. Ik had zelf geen moeilijk verhaal. Maar mensen dicht bij mij wel. En ergens begon ik mezelf wat kleiner te maken. Ik vierde zachter. Ik nam minder ruimte in. Alsof mijn geluk niet te luid mocht zijn. Herinneringen vastleggen voelde plots groot. Te zichtbaar. Alsof ik iets zou uitvergroten dat anderen misschien niet konden dragen. Alsof een shoot zou zeggen: kijk eens hoe goed het hier gaat. Dus deed ik niets bijzonders. Vijf foto’s. Meer niet.
​
Bij mijn tweede zwangerschap was er iets verschoven. Ik zat midden in mijn fotografieopleiding. Ik keek anders. Ik voelde anders. En ik durfde anders. Ik koos bewust voor een boudoirshoot. Niet om iets te bewijzen aan iemand anders, maar aan mezelf. Niet om applaus te krijgen. Maar omdat ik trots was. Omdat ik mijn lichaam wilde zien. Omdat ik mezelf niet opnieuw wilde wegcijferen. Die foto’s waren van mij. Niet voor familie. Niet voor sociale media. Voor mij.
​
Die keuze voelde goed. En toch... als ik nu terugkijk, weet ik dat ik vandaag misschien nog iets anders zou kiezen.
​
Mijn eerste bevalling duurde 28 uur. Achtentwintig. Ik was kapot. Leeg. Maar tegelijk onwaarschijnlijk trots. Mijn lichaam had dit gedaan. Ik had dit gedaan. En daar lag hij dan. Mijn kleine man. Eindelijk. Dat moment zit in mijn lijf gegrift.
​
Mijn tweede bevalling was anders. Acht uur. Korter, maar allesbehalve zacht. Ze plooiden me letterlijk dubbel om haar eruit te krijgen. Rauw. Fysiek. Intens.
En dan mijn zoon die doodleuk de kamer binnenwandelde (alsof mama niet net iets onwezenlijks had gepresteerd) “Dag mama, waar is zus?” Alsof dit altijd al zo geweest was. Alsof hij nooit anders had geweten. Dat staat in mijn geheugen gegrift.
​
Dus ja, als ik nu terugkijk, denk ik soms dat ik een Fresh 48h had willen doen. Bij allebei. Niet uit spijt. Maar omdat ik het heerlijk had gevonden om die eerste uren niet alleen te beleven, maar ook te bewaren.
​
Ik ben iemand geworden die niet meer kiest uit voorzichtigheid, maar uit eerlijkheid.
En misschien is dat wat jij hier ook voelt. Je keuze zegt niet of je het goed doet. Ze zegt alleen wie je op dat moment durft te zijn en op dat moment nodig hebt.
