De locatie voor je gezinsshoot: niet de mooiste plek, maar de juiste
Er is een vraag die bijna altijd komt. “We zijn nog niet zeker, maar we dachten misschien aan een bos?” Of de heide. Een veld met lang gras. Zo eentje waar de zon precies op het juiste moment doorheen valt en iedereen toevallig beige draagt.
Ik snap het. Want als je gezinsshoot intikt op Google, krijg je ongeveer hetzelfde recept voorgeschoteld: gouden avondzon, een bos, aardetinten en een gezin dat eruitziet alsof niemand vijf minuten eerder nog heeft geroepen dat zijn schoenen STOM zijn.
Mooi? Absoluut. Maar mooi is niet per se wat ik zoek. En jij ook niet (geloof me). Want geef een gezin een prachtig bos en vaak gebeurt er dit: Jullie wandelen ergens naartoe > Stoppen > Kijken naar mij > En dan komt die blik. "En nu?"
Nu moet ík iets verzinnen. “Loop eens daarheen.” “Kijk eens naar elkaar.” “Pak haar eens vast.”
Voor je het weet zijn we een foto aan het forceren. Terwijl ik veel liever wil fotograferen wat er gebeurt wanneer jullie even vergeten dat we dat aan het doen zijn.
Een plek moet iets doen
Een locatie kies je dus niet alleen op basis van hoe ze eruitziet. Veel belangrijker: wat gebeurt er met jullie wanneer je daar bent?
Want een plek bepaalt gedrag. Zet een kind midden in een leeg veld en het kan misschien rondrennen. Zet datzelfde kind tussen een paar alpaca's en plots gebeurt er van alles. Eerst heel stoer dichterbij stappen. Dan toch twijfelen wanneer zo'n beest zijn hoofd uitsteekt. Een hand die voorzichtig vooruitgaat. Papa die zegt dat het echt geen kwaad kan en zelf ondertussen een halve meter achteruit stapt.
Daar zit het. Niet in die alpaca. Maar de interactie die spontaan opgang komt. Ik hoef niemand te zeggen om te lachen. Ik hoef geen moment te maken. Ik moet er alleen zijn wanneer het gebeurt.
De beste shootlocatie is een activiteit
Eigenlijk zijn de beste locaties vaak helemaal geen shootlocaties. Ze zijn gewoon van jullie.
Jullie fietsen elke zondag samen? Neem die fietsen mee.
Je kind staat elke woensdag op een voetbalveld terwijl jij langs de kant doet alsof je niet fanatieker bent dan de trainer? Daar! Ideaal!
Jullie hebben paarden. Een volkstuintje. Een boot. Een klimmuur. Een atelier waar overal klei ligt. Een opa met een garage waar kinderen aan dingen mogen komen waarvan mama liever heeft dat ze er niet aan komen. PERFECT!
Niet omdat het allemaal spectaculair oogt. Maar omdat jullie daar iets te doen hebben. Er is beweging. Aandacht. Frustratie. Trots.
Een broek die vuil wordt. Iemand die iets probeert en keihard mislukt. Nog eens probeert. Een broer die veel te hard lacht. Er gebeurt iets.
En dat kan ik fotograferen, zodat jij dit later nog kan herinneren.
(T)huis telt ook
Misschien zelfs meer dan je denkt. Want thuis zeggen mensen vaak: “Maar ons huis is niet zo mooi.” Goed. Ik kom niet voor jullie interieur.
Ik kom voor dat ene kind dat elke ochtend op exact dezelfde stoel klimt terwijl er perfect vier andere stoelen vrij zijn. Voor boterhammen die in verkeerde driehoeken gesneden zijn. Voor iemand die koffie zet en hem vervolgens een uur laat koud worden. Voor blote voeten op de keukenvloer. Een wasmand op de achtergrond. Een kind dat aan de kraan hangt omdat een glas blijkbaar veel te omslachtig is.
Dat is niet de rommel die we uit de foto moeten halen. Dat is de foto.
Want die keuken gaat veranderen. Die stoel verdwijnt ooit. Dat kind zal op een dag gewoon een glas uit de kast nemen zonder dat iemand daar nog iets van denkt.
En gek genoeg zijn het net die dingen die je later terug wilt zien. Niet de perfect opgeruimde versie. Die andere. Zoals het echt was.
En dan komt het...
"Maar we hebben geen bijzondere plek." Dat hoor ik vaak.
Daarom stel ik voor een shoot ook vragen.
-
Wat doen jullie samen?
-
Waar hangen jullie rond?
-
Wat doet je kind honderd keer per dag?
-
Waar worden jullie rustig van?
-
Waar wordt het meestal complete chaos?
Omdat bijzonder klinkt alsof er een verhaal bij moet horen. De plek waar jullie elkaar ten huwelijk vroegen. Een idyllisch vakantiehuis. Die ene boom waar generaties familiegeschiedenis aan vasthangt.
Maar dat hoeft helemaal niet. Misschien is het gewoon de (vodden)markt in Heist-op-den-Berg waar jullie op zondag naartoe gaan. Het pleintje waar je kind eindelijk zonder zijwieltjes reed. De garage van opa. De zoo in Antwerpen. Het paadje achter jullie huis. De manege waar jullie elke week komen. Die toffe koffieplek in Mechelen of Leuven. Of gewoon thuis, met pannenkoeken en plakkerige vingers.
We zoeken geen plek die indrukwekkend genoeg is voor een foto.
We zoeken een plek waar jullie jullie zijn.
Dus. Waar doen we jullie gezinsshoot?
Misschien in een bos. Ja, echt.
Als jullie elke zondag door dat bos wandelen, de kinderen er kampen bouwen en jij exact weet aan welke boom ze altijd stoppen om erop te klimmen: dan wil ik daar zijn!
Maar niet omdat het bos mooi is. Omdat er iets van jullie ligt. Dat is het verschil.
Ik wil niet de versie fotograferen die er het mooist uitziet. Ik wil die ene blik wanneer iemand iets doet wat absoluut niet de bedoeling was. De hand die automatisch naar een ander handje grijpt. Die gewone zaterdag. Die vertrouwde plek.
Dat kleine stukje leven waarvan je nu nog denkt: ach, dat doen we altijd.
Precies.
Ook dit is een herinnering.
