DOCUMENTAIRE FOTOGRAFIE · GEZINNEN EN ONDERNEMERS
Het echte leven
zegt geen cheese.
Ik fotografeer wat je anders vergeet. De chaos thuis. De handen aan het werk. De kleine dingen die vandaag doodnormaal zijn en later alles betekenen.
Ik maak geen
perfecte plaatjes.
Ooit vraagt niemand nog om opgetild te worden.
En vandaag denk je vooral: moet dat nu alweer?
Je kinderen veranderen terwijl jij boterhammen smeert, was opvouwt en voor de derde keer dezelfde beker vult.
Je merkt het amper. Tot het voorbij is.
Ik kom niet om jullie leven mooier te maken. Ik kom omdat het nu al de moeite waard is om te onthouden.
Wat ik doe is
documenteren.
Dit lijkt nu gewoon. Maar dit verdwijnt.
Hoe jullie echt zijn. Hoe je kind zich tegen je aandrukt zonder dat iemand het vraagt. Hoe je lacht wanneer je denkt dat niemand kijkt. Hoe het leven eruitziet in deze fase, rommelig, luid, zacht, vermoeiend, intens.
Niet dramatisch. Niet ineens. Gewoon langzaam. Omdat kinderen groeien. Omdat fases verschuiven. Omdat je vergeet hoe klein handen waren. Hoe een stem klonk. Hoe jullie samen waren in dit moment. En hoe jullie die eerste verliefde blikken deelden.
Geen toneel.
Geen opgepoetste versie.
Geen bullshit.
KIES JE VERHAAL
VOOR GEZINNEN
Ik kom een dag of een dagdeel bij jullie mee. Thuis, op stap, gewoon zoals het loopt. Ik regisseer niets, dus je krijgt wat er echt gebeurt: de ruzie om de laatste koek en de knuffel die erop volgt.
VOOR MAKERS EN KLEINE ZAKEN
Voor wie iets maakt met de handen of een zaak zelf draagt. Geen gestylede productfoto, maar jij aan het werk: de klei onder je nagels, de koffie die koud wordt naast je werkbank.
VOOR FOTOGRAFEN
Jij staat altijd achter de camera. Nu eens niet, met je gezin of voor je zaak. Ik doe bij jou wat jij bij je klanten doet, en jij mag even vergeten dat er iemand kijkt.
Ik ben
Kimberley.
Sociaal wat ongemakkelijk.
Tot ik mijn camera vast heb.
Dan word ik gevaarlijk nieuwsgierig.
Mama van twee, rockchick, bergverslaafde en zelf absoluut geen natuurtalent in poseren.
Ik hou van mensen die hun eigen goesting doen, kinderen die niet luisteren naar ‘zeg eens cheese’ en ondernemers die liever hun handen vuilmaken dan mooi staan te wezen.
Ik kom niet om je leven mooier voor te stellen dan het is. Ik kom voor de kruimels, de chaos, de kleine gebaren en alles wat je zelf niet meer ziet.
Ik verzamel bewijs dat het leven hier écht geleefd wordt.