Klamme handen in de Dolomieten: Over uit je comfortzone
stappen als ondernemer.
Mijn handen waren klam en de radio stond belachelijk luid. Niet omdat ik zo graag meezong, maar omdat ik mijn eigen gedachten even niet meer wilde horen. Die hadden ondertussen al twintig manieren bedacht waarop het fout kon lopen.
Bij elk plekje waar ik mijn auto veilig aan de kant kon zetten, stopte ik. Even uitstappen, naar de bergen kijken en mezelf wijsmaken dat ik dit allemaal perfect onder controle had.
Dat had ik dus niet. Voor het eerst in mijn leven reed ik zelf een bergpas op. Helemaal alleen, met haarspeldbochten die maar bleven komen, smalle wegen en afgronden waar ik vooral niet te lang naar wilde kijken.
En ergens aan de andere kant van die berg wachtte een week waarin ik uit mijn comfortzone zou stappen. De ironie ontging me niet, dat de weg ernaar toe ook al ver uit de comfortzone was.
Een paar dagen eerder waren Maarten en ik samen naar Oostenrijk vertrokken. Terug naar een plek waar we vijf jaar geleden ook al geweest waren, om een beetje nostalgie op te snuiven voor we elk onze eigen weg gingen. Hij met de trein naar huis (ook uit zijn comfortzone), ik met de auto verder richting de Dolomieten.
Daar zou ik een week Level Up volgen bij Sunfield Academy. Een week vol fotografie, ondernemen en mezelf uitdagen. Vooral om te ontdekken waar ik met Little Rebel Moments naartoe wilde.
Dat ik mezelf al vóór de eerste les zo hard zou tegenkomen, had ik niet helemaal ingecalculeerd.
Poses. Jawel, ik.
Onze eerste dag begon niet met een beleefd rondje waarin iedereen vertelt wie ze is, wat ze doet en hoe lang ze al fotografeert. We doken meteen een pak dieper. Best bijzonder hoeveel je aan mensen kunt vertellen die je een paar uur eerder nog niet kende.
De volgende ochtend stonden we vroeg aan Lago di Braies. Zo'n plek die er bijna belachelijk mooi uitziet. Bergen die weerspiegelen in het water, de ochtend die nog maar net begonnen is en een koppel dat klaarstaat om gefotografeerd te worden. Een gestylede shoot. Met poses.
Ja, poses.
Wie Little Rebel Moments kent, weet dat ik daar normaal niet bepaald warm van word. Ik vertel mijn klanten niet waar ze hun handen moeten leggen of hoe ze hun hoofd moeten draaien. Ik wil geen gemaakte gezelligheid of een liefdevolle blik op bestelling. Ik wil zien wat er gebeurt wanneer mensen vergeten dat die camera er is.
En nu stond ik dus zelf aanwijzingen te geven. Een beetje alsof ik de camera van iemand anders had vastgenomen. Maar in plaats van me vast te bijten in alles wat ik normaal anders zou doen, besloot ik gewoon te proberen. Andere standpunten, andere aanwijzingen, een andere manier van kijken. Zonder me bij elk beeld af te vragen of het wel voldoende Little Rebel Moments was.
En ik heb me geamuseerd.
Betekent dat dat ik voortaan iedereen bij een fotoshoot tegen een boom ga zetten en vraag om verliefd naar elkaar te kijken? Absoluut niet.
Maar ik merkte wel hoe bevrijdend het kan zijn om iets te proberen zonder dat het meteen je nieuwe manier van werken moet worden.
Ik hoef niet alles wat ik leer mee naar huis te nemen. Soms is het al genoeg om te ontdekken wat ik vooral níét wil veranderen.
Huilen in de bergen doet deugd
Sommige bergen blijven op je wachten
Na een picknick reden we richting de Tre Cime. Opnieuw haarspeldbochten, opnieuw die vervelende stem in mijn hoofd die vond dat de weg toch echt wat breder had mogen zijn. Gelukkig zaten er deze keer mensen bij me die meer vertrouwen hadden in mijn rijkunsten dan ikzelf. En dat ook luidkeels uitspraken, was eens wat anders dan de radio veel te hard. Al hield ik mijn stuur er niet minder stevig door vast.
Boven begonnen we aan de wandeling. Plots liep Eliene naast me. Op mijn tempo, zonder me vooruit te trekken of te vertellen dat het allemaal wel meeviel. Mijn longen hadden daar namelijk een heel andere mening over. En dan net voor we boven waren, legde ze haar hand op mijn schouder.
Ik keek op. En daar stonden ze.
Dezelfde bergtoppen die ik jaren geleden ook had gezien, tijdens de laatste vakantie die we met onze hond maakten. Ik wist dat we naar deze plek gingen. Ik wist hoe die bergen eruitzagen. En toch had ik blijkbaar geen flauw idee wat het zou doen om daar opnieuw te staan.
Ik begon te huilen.
Niet zo'n bescheiden traantje dat je snel kunt wegvegen voordat iemand het ziet. Nee. Echt huilen. Met alles erop en eraan. Omdat ik onze hond miste. Omdat die bergen zo ongelooflijk mooi waren. Omdat Eliene naast me stond, precies op het moment dat ik haar nodig had. Omdat ik me tegelijkertijd heel klein en ontzettend gelukkig voelde. En omdat ik daar ooit had staan dromen van iets wat intussen mijn leven geworden was.
Little Rebel Moments ontstond namelijk ooit als een idee tijdens een reis naar de Dolomieten. Toen had ik nog geen website. Geen klanten. Geen flauw idee hoe ik van die droom iets zou maken waarmee ik ooit mijn dagen kon vullen.
En nu stond ik daar opnieuw.
Niet meer met alleen een idee, maar met mijn eigen bedrijf. Tussen andere fotografen, tijdens een opleiding waarvoor ik bewust had gekozen. Omdat ik wilde groeien in iets wat ik zo ontzettend graag doe. Ik weet niet of ik in het lot geloof, maar sommige plekken lijken je toch verdacht goed te kennen.
Die avond gingen we samen pizza eten maar daarvoor moest er nog naar beneden gereden worden. In het donker, uiteraard. Want waarom zou ik het mezelf gemakkelijk maken? Het was misschien nog spannender dan de heenrit. Maar ik reed. Bocht na bocht. En ergens onderweg merkte ik dat mijn handen het stuur niet meer zo krampachtig vastknepen.
Uit je comfortzone als ondernemer. Maar niet omdat het moet.
Er is eigenlijk niets mis met je comfortzone. Ik hou er zelf behoorlijk van.
Ik weet hoe ik een gezin fotografeer. Ik weet waarom ik liever een doodgewone dinsdagochtend vastleg dan een perfect uitgestippelde fotoshoot. Waarom ik een keuken met kruimels interessanter vind dan een woonkamer waar niemand nog durft te zitten. En ik weet dat de mooiste momenten meestal gebeuren wanneer niemand bezig is met mooi op de foto staan.
Daar ga ik dus niet plots mee stoppen omdat ik tijdens een opleiding ontdek dat ik ook best een gestylede shoot kan fotograferen.
Maar als ondernemer is het verdomd gemakkelijk om van 'dit past niet bij mij' een excuus te maken om iets vooral niet te hoeven proberen.
En dat zijn twee verschillende dingen. Dat merkte ik die week niet alleen achter mijn camera, maar ook achter mijn laptop. Want tussen al die bergtoppen door moesten we ook gewoon aan onze business werken. Cijfers bekijken, omzetdoelen bepalen en nadenken over waar we eigenlijk naartoe willen. Niet bepaald het meest fotogenieke onderdeel van de Dolomieten. Toch was het misschien net zo waardevol.
Thuis ben ik vaak bezig met wat er vandaag of morgen moet gebeuren. Een galerij afwerken, een mail beantwoorden, een blog schrijven die al veel te lang in mijn hoofd zit. En voor je het weet is er weer een week voorbij waarin je vooral heel druk bent geweest.
Daar zat ik plots met de vraag of al dat druk bezig zijn me eigenlijk wel bracht waar ik naartoe wilde. Ook mijn bewerkingsstijl nam ik onder de loep. Ik zat al een tijdje met bepaalde dingen te worstelen en kreeg eindelijk de ruimte om ermee te experimenteren. Zonder een wasmachine die ondertussen piepte of iemand die vroeg wat we gingen eten.
Na een dag vol computeren trokken we opnieuw de berg op voor een shoot bij golden hour. We fotografeerden elkaar, een zwangere vrouw, het koppel van Lago di Braies en een paar behoorlijk harige koeien die gelukkig weinig belangstelling hadden voor onze fotografische ambities. Het licht schoof over de bergen en veranderde bijna voortdurend. Ik bleef kijken, zoeken, fotograferen.
En ergens tussen al dat proberen en bijleren, kwam ik tot een vrij eenvoudige vaststelling. Ik wilde vooral méér fotograferen. Niet anders. Meer.
Soms is taart het beste alternatief
Op een ochtend mochten we kiezen. Nog een uitdagendere wandeling maken of verder werken aan onze business.
Nu wordt er als ondernemer nogal vaak geroepen dat je uit je comfortzone moet komen. Dat je moet springen, groeien, durven en vooral niet te lang mag blijven waar je staat. Het liefst allemaal tegelijk, met een inspirerende quote en een zonsondergang op de achtergrond.
Maar ik had ondertussen genoeg bergen beklommen om te weten dat ik niet bij elke uitdaging enthousiast ja hoef te roepen. Dus ging ik met Anne wandelen rond Lago di Braies. We dronken koffie, aten taart en trokken daarna nog naar het meer van Dobbiaco. Zonder prestatiedrang. Zonder onderweg te moeten bewijzen dat we nog een paar honderd hoogtemeters aankonden. En ik vond het heerlijk.
Want soms lijkt het alsof je als ondernemer pas goed bezig bent wanneer je voortdurend iets overwint. Alsof genieten van waar je staat automatisch betekent dat je geen ambitie meer hebt. Onzin, toch?
Ik wil groeien met Little Rebel Moments. Heel graag zelfs. Maar niet door mezelf voorbij te lopen of overal ja op te zeggen omdat dat nu eenmaal is wat een ambitieuze ondernemer hoort te doen. Niet elke berg moet beklommen worden omdat hij er staat.
En soms is taart gewoon een bijzonder goed alternatief. Later die dag volgden nog een marketingsessie en een gezamenlijk afsluitmoment. Terwijl we terugblikten op de voorbije dagen, besefte ik hoeveel er op zo'n korte tijd gebeurd was.
Al had ik op dat moment vooral nog één uitdaging voor de boeg. Terug thuis geraken.
Dezelfde bergpas. Een andere chauffeur.
Vrijdag begonnen we met een mindsetsessie. Daarna pakte ik mijn spullen, nam afscheid en kroop opnieuw achter het stuur.
Meer dan twaalf uur rijden. Alleen.
Over dezelfde bergpas als op de heenweg. Dezelfde haarspeldbochten. Dezelfde smalle wegen. Dezelfde afgronden waar ik een week eerder liever niet naar keek. Alleen stond mijn auto deze keer niet om de paar minuten aan de kant. Ik reed gewoon.
Niet omdat ik plots een fantastische bergchauffeur was geworden. Niet omdat ik nergens meer bang voor was. Ik had het gewoon al eens gedaan. Blijkbaar was dat genoeg.
Ergens op die lange weg naar huis, met de bergen intussen in mijn achteruitkijkspiegel, dacht ik terug aan die week. Aan de shoot waarvan ik op voorhand dacht dat hij niets voor mij zou zijn. Aan die gesprekken met mensen die een paar dagen eerder nog vreemden waren. Aan Eliene, die precies op het juiste moment haar hand op mijn schouder legde. Aan de cijfers, de plannen en die harige koeien in het avondlicht. En aan de bergen waar ik ooit stond met een droom die toen nog behoorlijk ver weg leek.
Ik kwam niet thuis als een andere fotograaf. Ik ga nog altijd liever op zoek naar een hand die vanzelf op een schouder belandt dan naar de perfecte pose. Ik wil nog altijd gezinnen fotograferen zoals ze zijn en ondernemers zoals ze echt werken. Zonder de boel eerst wat mooier te maken voor de camera.
Maar ik kwam wel thuis met meer vertrouwen.
En met het besef dat ik mezelf soms wat minder snel mag vertellen dat iets niets voor mij is. Want tussen iets niet willen en iets niet durven, zit soms maar een heel smal bergweggetje. Klamme handen horen erbij. Omkeren hoeft niet. Misschien is dat ook wel wat ik mijn klanten wil meegeven.
Want ik hoor het zo vaak van ondernemers die wel beelden willen voor hun website, maar zelf liever veilig achter hun werkbank, bureau of koffiemachine blijven staan. 'Ik sta echt niet graag op foto's.' Geloof me. Ik snap het.
Alleen hoef je voor mijn lens geen model te worden. Je hoeft niet te weten waar je je handen moet laten of plots een professionele versie van jezelf te spelen die je thuis in de spiegel niet eens zou herkennen. Je mag gewoon verder doen wat je altijd doet.
En als je handen een beetje klam worden wanneer ik mijn camera bovenhaal? Dan hebben we alvast iets gemeen. De rest komt wel.
Misschien zit groeien niet in iemand anders worden, maar in ontdekken hoeveel er al in je zit.